Adiuwanty dyspersyjne w oleju

Metsulfuron-Instrukcja użycia metylu

Mechanizm działania jest podobny do mechanizmu działania chlorsulfuronu-metylu. Wchłania się przez korzenie, łodygi i liście roślin i szybko przenika do organizmu, hamując aktywność syntazy acetylomleczanowej (ALS), co powoduje utrudnienie biosyntezy waliny i izoleucyny, powodując w ten sposób zahamowanie wzrostu i śmierć. Po wchłonięciu przez oporną pszenicę uprawną w organizmie następuje hydroksylacja pierścienia benzenowego, a ten produkt hydroksylacji szybko tworzy koniugat z glukozą, tracąc tym samym swoją aktywność. Degradacja w glebie Metsulfuron-metylowy znika w glebie w wyniku hydrolizy i degradacji mikrobiologicznej, a okres półtrwania- wynosi 4 tygodnie. W glebie kwaśnej ze względu na szybką hydrolizę rozkłada się nieco szybciej; jego okres działania w glebie jest krótszy niż w przypadku chlorosulfuronu-metylu. Skuteczna dawka wynosi 2 i 8 gramów na hektar. Po 7 i 44 tygodniach od zastosowania pozostałości nie można już wykryć, dlatego jest on bezpieczniejszy dla kolejnych upraw niż chlorsulfuron-metylowy.

Rozmieszczenie metsulfuronu-metylu w tilapii nilowej Stosując metsulfuron-metylu znakowany 14C- jako znacznik i Oreochromis niloticus jako organizm modelowy, zbadano akumulację metsulfuronu-metylu w zbiorniku wodnym tilapii nilowej. Średnie wartości radioaktywności metsulfuronu-metylu w różnych częściach tilapii nilowej po 45 dniach przedstawiono na rycinie 1. Specyficzna aktywność substancji radioaktywnych w różnych częściach ciała ryby jest następująca: skrzela > łuski, płetwy > wnętrzności > kości > głowa > mięśnie. Główną drogą przedostawania się zanieczyszczeń organicznych do organizmu ryb jest bioakumulacja. Około 67% substancji zanieczyszczających ulega biomagnifikacji w organizmie ryby. Głównymi narządami oddechowymi tilapii nilowej są skrzela. Specyficzna budowa skrzeli zwiększa powierzchnię kontaktu skrzeli z wodą. Podczas oddychania ryby przez skrzela w sposób ciągły przepływa duża ilość wody, powodując przedostawanie się do skrzeli radioaktywnych znaczników znajdujących się w wodzie. Badania często al. potwierdziło, że skrzela są ważnym narządem ryb wchłaniającym pestycydy z wody. Większość 1,2,3,4-tetrachlorobenzenu przedostaje się do organizmu łososia i pstrąga przez skrzela.

Specyficzna radioaktywność łusek i płetw tilapii nilowej jest również wysoka, co może wynikać z bezpośredniego kontaktu płetw i łusek z zewnętrznym środowiskiem wodnym. W naskórku ryb znajduje się duża liczba jednokomórkowych-gruczołów śluzowych, które mogą w sposób ciągły wydzielać śluz na powierzchnię ciała. Metsulfuron-metylowy może być częściowo adsorbowany w śluzie. Chociaż specyficzna aktywność radioaktywna we wnętrznościach tilapii nilowej jest niższa niż w skrzelach, płetwach i łuskach, jest znacznie wyższa niż w innych częściach ryby. Wnętrzności są najbardziej aktywnymi metabolicznie narządami ryb. Substancje dostające się do organizmu ryby są wchłaniane i rozprowadzane głównie poprzez wnętrzności.